maandag 14 januari 2013

Waarom 100 dagen onbewerkt eten uitdaging?

Mijn blog heet nota bene 'Echt eten, puur koken'. En toch meen ik mee te moeten doen aan de uitdaging van Eet goed, voel je goed om mee te doen aan de uitdaging van 100 dagen onbewerkt eten. Eet ik dan al niet hartstikke gezond? Jawel, maar het kan altijd beter.

Zoals met veel zaken geldt ook hier dat de theorie altijd makkelijker is dan de praktijk. Ik weet precies wat ik wel in mijn mond moet stoppen en wat niet. En toch maak ik vaak een verkeerde keus. De redenen? Gemakzucht, luiheid, trek in zoet. Hoe vaker ik naar een boterham met hagelslag grijp, hoe meer trek ik krijg in nog meer boterhammen met hagelslag. Zoet eten, doet verlangen naar meer zoet eten.

Hoewel mijn ontbijt volgens mij redelijk gezond is (yoghurt met havermout, kokos, kaneel en gojibessen) at ik het vrijwel dagelijks. Hier zou ik meer en beter kunnen afwisselen. En de tussendoortjes kunnen ook wel wat gevarieerder en gezonder.

Mijn opzet is de komende dagen nog meer zelf te maken. Dus ruikt het nu in huis heerlijk naar de repen van speltvlokken, goijibessen, kokos en banaan die ik aan het bakken ben, maakte ik gisteren voor het eerst cruesli naar dit recept en ontbeten we afgelopen weekend met amandeelmeelpannekoekjes met fruit en honing en yoghurt. Bepaald geen straf!

Door met anderen mee te doen aan een uitdaging, raak ik meer gemotiveerd om het vol te houden. Want dat is het in het begin wel, een kwestie van volhouden. Wat me er de afgelopen week doorheen sleepte, was dat ik elke eetmoment van te voren had bedacht en veel in één keer had voorbereid. Zo voorkwam ik in luie momenten dat ik uit gemakzucht toch naar die boterham met hagelslag greep.

Wat hoop ik te bereiken? Vooral meer rust in mijn bloedsuikerspiegel. Ik wil af van de hele dag een brullend monster in mijn maag dat eten eist. Maar meer energie, een betere ontlasting en een broekmaatje minder zijn ook zeker van harte welkom.